kaş’ta yürürken
bi sokak köpeği yanaştı,
bir süre bizimle yürüyüp,
sahibiyiz de sanki,
o da bizim köpeğimizmiş
numarası yaptı.

bozmadık hiç, ona 40 yıllık köpeğimiz gibi davrandık.
kedilerden korudu bizi, keçilere hırladı.

sınıra gelince,
-ki bizim görmediğimiz bi sınır bu-
köpeğimiz bizi
bir başka sokak köpeğine teslim etti.
uzaktan bakıştılar,
birbirlerine pek yanaşmadılar.
farklı çetelerin köpekleri belli.
ilki gururla ayrıldı,
artık hiç köpeğimiz diilmiş gibi.
yenisi ise diğerinden daha evhamlı,
saldırdı ineklere.
durup dinledi ortamı,
kokladı havayı filan,
herşey normal ki,
‘artık devam edelim’ hareketleri çekti.

sonra yine başka bi sınır.
yenisi ota boka havlayan cinsten.
onu da öyle kabullendik.
zeytin ağacına uludu uzun uzun.

her ‘sokak köpeği’ ayrı bi zaman birimi desek,
üç sokak köpeğinde vardık.
üç ayrı bölgeden geçtik.
tehlikeler, maceralar.
ne kadar şanslıyız ki,
sağ salim ulaştık kampa.

üç köpeğimiz oldu sırayla.
onların da sahipleri.
kısa zaman da olsa,
hem bağlıydık birbirimize.
hem ayrılırken rahattık.

birincinin adı ‘sarı’.
ikinci ‘leke’.
üçüncü ‘puik’.

her sokak köpeğinin en az
1000 adı vardır.